Showing posts with label buhay UP. Show all posts
Showing posts with label buhay UP. Show all posts

Saturday, September 10

My Shirt Story: Matatapang, Matatalino, Makatao

This is my entry to Electrolux's "My Shirt Story Blogging Contest."

In 2008, my Alma Mater, the University of the Philippines, celebrated its centennial year. Everything was special in UP during that year, especially the events that were held in the different campuses throughout the school year. Being alumni, my husband and I made it a point to attend these gatherings and events. One of the events we attended was the Feb Fair held at UP Diliman and that was where I bought this shirt.


But that's just part of the story. There's a more meaningful story behind that souvenir shirt. The shirt is special because it reminds me of what UP has brought me. I owe UP a lot, not only my undergraduate and graduate education but also the lessons that were revealed to me outside the classroom.

I was part of UP Manila's Ugnayan ng Pahinungod (UP Oblation Corps). I was already on my third year and I wanted to do something more meaningful before I leave the school. The summer before I enrolled for my senior year, I signed up for the Summer Immersion Services Program (SISP) of the org. It sounded fun, plus the fact that I get to spend my summer traveling to some distant place in the Philippines for free.

Much to my dismay, I was only sent to Talim Island, Binangonan, Rizal which was only three towns away from my town, LOL! Still, it did not dampen my spirit and I was still enthusiastic with the trip. I found it an advantage since it was nearer to Manila and, most probably, would have all the facilities that were available in the city.

I was wrong. It was already 1998 and yet parts of the island still lived in darkness. There was no hospital in the island and the sick needed to be ferried across Laguna Bay to avail of medical services in the town capital. There were health centers but there were little to no supplies. There were still malnourished children and mothers who do not have a single clue what family planning is all about.

My buddy and I were instantly transformed into health workers. The locals sought our help whenever there's a medical emergency. We were both 18 and only underwent a quick 3-day leadership and medical training before we were deployed. Yet, we can't let the people down.



With the help of our foster families, we went around the island to do what was needed to be done. We held nutrition seminars for the mothers and health care volunteers. We taught the children to brush their teeth. We administered first aid to a lady who had a heart attack. And before the summer ended, we circumcised over a hundred boys in the island. Up to now, when I visit the island, some men cannot look me straight in the eye, haha!


This shirt has the words matatapang (brave) and matatalino (smart) on it. It would have been more apt if makatao (public spirited) was included. I believe that, having been privileged to enjoy a subsidized education from the State, we UP graduates should do, at the very least, one single act of devotion to public welfare. May this shirt remind us of that fact.




I love this shirt! Now I want someone else to love it,too! I support the Electrolux Wash-athon Clothes donation Advocacy.



Did you like my post? CLICK THIS to have my posts delivered straight to your email inbox.

Thursday, March 10

Almost a Doktora

Eleven summers ago, I and a schoolmate of mine were brought to Talim Island, Binangonan, Rizal as part of our summer immersion. It was my last summer in UP and I felt that I can't graduate until I get to experience the Ugnayan ng Pahinungod's Summer Immersion Services Program. I lived in the island for a month. Although I was a little disappointed that I was only sent to Binangonan (which was two towns away from where I live), I eventually understood the community's need for doctors.


In one summer, I almost became a doctor without scrubs. Armed with boxes of medicines, toothbrushes, and what-have-yous, I and my partner went to different barangays to help alleviate simple health problems of the people of the island. The people longed to have even just para-health workers in their communities but the government then cannot afford to send them one. I was in a bit of shock, actually, because it was almost the year 2000 and some of the people there died because of lack of free health care.

We were treated as health workers in the community. It was a big challenge for me because, I was only 18 and all I ever had was the limited health care training I had before being deployed to the island. Nevertheless, the people there treated us as what they would treat doctors in white lab coats. There was never a day in the island when I felt that I wasn't important in their community.

In one of our weekend medical missions, visiting volunteer doctors from UP taught me how to circumcise. Yep, at 18, I already saw and circumcised hundreds of you-know-whats in all ages, colors, and sizes! I think the oldest guy was 24 and was about to be married! They lined up because there wasn't a single hospital in the island. The handful of barangay health centers do not have medicines and tools to perform this simple surgical procedure. I wasn't even given a hospital uniform. All I had on me was a manila paper draped in front of my shirt to avoid spatters of blood.

It was my most memorable summer and I remember each day up to now. I thank God and UP for giving me the opportunity to be a "doktora" in that island. I believe it has helped me appreciate more what I have and to not want more than I can possibly have.


Did you like my post? CLICK THIS to have my posts delivered straight to your email inbox.

Thursday, January 14

Litratong Pinoy: Manipis (Thin)

bahay ng alumni, up diliman

Kung noong isang linggo ay madilim na larawan dahil sa makapal na ulap ang aking naibahagi, ngayong Huwebes naman ay isang maliwanag na kuha ang aking lahok at ito'y dahil sa maninipis na ulap.

Ito'y isa sa mga kinuha kong larawan sa aking Basic Digital Photography class noong Nobyembre. Sabi kasi ng aking asawa, nag-invest na din lang naman daw kami sa DSLR ay dapat malaman ko na rin ang tamang paggamit nito. Ewan ko ba, nakinig naman ako ng mabuti at nagsulat pa nga ng notes. Kung bakit nalimutan ko ang "Sunny 16" rule na iyan. Alas dos ng hapon kasi, tirik na tirik ang araw. At kapag ganyan daw, dapat naka f/16 ang aperture at ang ISO ay 200 para hindi masyadong maliwanag. Naayos ko na nga ng konti yan sa Photoshop. Nabawasan na ang liwanag. Pero subukan mong i-click ang larawan at buksan ang Flickr page niya, mabibisto mong f/11, ISO 400, at shutter speed 1/500. Mali-mali talaga. Toinks!

OK lang naman. Kahit paano'y nalaman ko na ang mga dapat at hindi dapat gawin sa pagkuha ng larawan. Ngayon, kahit paano'y gumanda na ang mga kuha ko.

Last week, my entry was a silhouette shot whose darkness was produced by the thick clouds that hovered the day of the shoot. This Thursday, I am finally showing one of the shots that I took during the Basic Digital Photography class I took last November.

This shot was taken at 2 in the afternoon and it was truly a scorching hot day. I dunno what happened but I totally forgot about the "Sunny 16" rule that told us to use f/16 and ISO 200 on a sunny day. This photo looks ok already since I already adjusted its brightness through Photoshop. But try clicking it and opening its Flickr page. You'll discover that I used the wrong settings (f/11, ISO 400, and a shutter speed of 1/500)!

It's totally ok with me. I know there's always a first time for everything. At least, now that I already know the basic do's and don'ts in digital photography, my shots have noticeably improved.



Thursday, February 19

Litratong Pinoy: Tipanan (Date)




Kuha yan bago kami pumasok sa concert sa UP Diliman nitong Biyernes. Nabalitaan niyo ba yung nagkabatuhan daw! Mabuti na lang ay umalis na kami isang oras bago nangyari yun.

Kasama ko ang pamilya ko noong araw na iyon. Masarap balikan ang mga alaala ng pagtatambay ko sa Sunken Garden. Wag niyo nang tanungin kung sino ang ka-date ko noon. Masama ang tsismosa, hahaha! Basta nung araw na iyon ay ka-date ko ang aking pamilya.

This shot was from our last Friday's trip to UP Diliman. We watched the Valentine's concert where a riot was reported an hour after we left.

I was with my family that day. It's so nice to reminisce about the times I spent just sitting around in the Sunken Garden. Don't bother to ask who I was with. What is important was that I enjoyed my day with my boys.




Add to Technorati Favorites

Sunday, February 15

Weekend Snapshot: Feb Fair








February is obviously the month of school fairs. Most schools celebrate their Foundation Day during the month and it is usually equated with a week-long celebration and school fair. It's Feb Fair in all University of the Philippines campuses nationwide and we went to UP Diliman for Love Rage 3, a rock concert starring the coolest rock bands in town. My husband and I are both UP graduates (I am from UP Manila and UP Diliman and he's from UP Los Baños). It's my first time in 4 years to attend the Feb Fair, the last one was when we went to UP Los Baños.

From my son's school, we went straight to UP Diliman as early as 4 in the afternoon to beat the traffic in C5. We parked in front of Palma Hall near the Sunken Garden where the concert was held. We were not yet allowed to go inside the enclosed area until 6 in the evening so we whiled away the time sitting on the green grass.

When the gates opened, I was like a giddy college student again wanting to get close to the stage to watch "Sugarfree" who was the first band of the night. The band is one of my favorites and I listened to them ever since their first album came out. Ralph was wide-eyed when he reminded me that his sugar free mommy is watching Sugarfree! Woohoo!

Being nostalgic and all, I made it a point that my son got to taste Rodic's Tapsilog. Now, his world has changed and every Tapsilog should taste like Rodics's or else. That's how yummy Rodic's Tapsilog is! We also went around the stalls and bought a UP Centennial shirt for my husband and myself. Last stop was playing in the game booths where my boys had a blast. There were around 40 bands who were scheduled to play during the concert but we only got to watch a few since we had to leave early because of the doctor's appointment the following day.

Once again, we remembered how good our UP days were. There's no other place like it. I may be brainwashing my child this early but I really am hoping that he chooses UP over others. I would like him to experience how it is to be an Iskolar ng Bayan, to be discovering his full potential without the prejudice of others. Only in UP can you do that.

Feel free to view my other Weekend Snapshots here:

Sugar Free Sweet Moments
Meet The Thordies



Add to Technorati Favorites

Tuesday, December 2

Happy Birthday, Atty. Claire!

Claire is one of my dearest friends in UP Manila. She was the first classmate that I met on the first day and we stuck with each other till graduation day.


My college barkada (L-R): Mae Lim, Jen Malana-Barasi, me, and Claire Corral

One of my fondest memories of her was in our first year of college. She had long hair back then and most of our block mates tease her because her has is always unruly. Blame it on the long ride from Caloocan to UP Manila. I took the liberty of combing her hair and the comb got stuck halfway through the strands. She never let me touch her hair again after that. I can't blame her!

I can say that she is one of the brightest and best in our class. She was diligent and strong-willed and this trait of hers made her breeze through life struggles with flying colors. I am so proud that she has finally achieved her dream of being a lawyer. (In our barkada of four, she and Mae became lawyers while me and Jen became teachers.) Juggling her duties as a single mom to Klarence, working in a government agency, and going to law school is not an easy feat for the weak of heart and spirit. Claire withstood all the challenges that came her way.

I know that her birthday this year is extra special because it's her first birthday as a lawyer. Hope she likes this simple tribute of mine.


Thursday, August 7

Minsan Ako'y Naging Volt

Finally, I found the time to write my entry for 100 Kwentong Peyups for the centennial celebration. Hope this gets published. If it's not, no problem, this is what my blog is for, right? Still I hope this gets published. Kulit ano? Here goes...

==================


Minsan Ako’y Naging Volt

Isang summer vacation lang sa buong buhay ko ang hindi ko makakalimutan. Ito ay ang summer vacation sampung taon na ang nakaraan nang naisipan kong maging bahagi ng Summer Immersion Services Program ng Ugnayan ng Pahinungod sa UP Manila. Nahila lang ako ng bestfriend ko opisina ng Pahinungod. Dahil kapos sa pamasahe pauwi ng probinsya nila ay naisipan na lang niya na sumali sa Summer Immersion Program at hindi na muna umuwi. Wala rin akong panggastos para magkaroon ng “adventure” habang bakasyon kaya sumali na rin ako. Hindi rin natuloy ang bestfriend ko dahil tinanggap niya ang “summer job” para sa extra allowance sa darating na pasukan. Naisip kong umatras na rin lang pero hindi ko ito nagawa. Mabuti na lang at hindi.

Ano ba ang Summer Immersion Services Program na ito? Ang alam ko lang bago kami dumalo sa orientation ay ipapadala kami sa malalayong lugar sa Pilipinas upang doon ay manirahan. Ang inaasahan kong matututunan ko ay kung paano lang mamuhay sa isang lugar na malayo sa kinalikahan kong buhay. Laking Maynila kasi ako kaya abnormal para sa akin ang walang kuryente at tubig na lumalabas sa gripo. Nagkamali ako. Mas marami pa akong natutunan hindi lang mula sa pamumuhay ng mga tao sa lugar na pinuntahan ko kundi mula na rin sa mga nadiskubre ko sa aking sarili habang ako’y nakatira doon.

Sa orientation namin sa UPLB tinuruan kami ng maraming kaalaman bukod pa sa teambuilding session na naganap. Kaming mga lumahok ay mga estudyanteng mula sa iba’t-ibang kolehiyo ng UP Manila. Hindi kami magkakakilala pero pagkatapos ng tatlong araw at dalawang gabi ay naging magkakaibigan na kami. Tinuruan kami tungkol sa mga bagay na aming dapat at hindi dapat asahan sa lugar na aming pupuntahan. Rush ang lectures tungkol sa mga halamang gamot, first aid, pag-iwas sa malaria at dengue, mga lunas sa mga common diseases, at iba pa. Pakiramdam ko noon ready na ako dahil sa mga natutunan ko. Yun pala, patikim pa lang iyon. Ang tunay na kabuuan ng lecture ng buhay ay makikita at maririnig kapag nandun ka na sa dapat mong tirahan.

Na-assign ako sa Talim Island, Binangonan, Rizal. Isang buwan akong tumira doon kasama ang aking partner na si Thea na taga-Public Health. Taga-Pasig ako kaya walang thrill sa akin nung malaman ko na sa Binangonan lang ako ipapadala. Di tulad nung iba naming mga kasamahan na pinadala sa Sagada, Cagayan Valley, at Sorsogon. Pero naisip ko rin na mukhang exciting din naman dahil isla eh. Solved na kumbaga ang summer vacation na inasam ko.

Marami kaming baong gamot, toothbrushes, at iba’t-ibang flyers. Kinagabihan pa lang ng pagdating namin ay may kumatok na sa bahay na tinitirhan ko upang humingi ng tulong. Masakit daw ang tiyan at madalas ang pagdumi. Dahil sa orientation sa LB alam ko nang simpleng LBM lang yun. Pero dahil dalawang araw nang ganun ay hindi lang Loperamide ang ibinigay kong gamot kundi gumawa rin kami ng oresol. Tinuro din sa amin sa orientation yun. Gusto ko sanang sabihin sa kanila na pumunta na lang kay Thea dahil Public Health ang course niya at Poli Sci ako. Yun pala, nalaman ko kinabukasan, na mayroon naman siyang binigyang lunas na hinimatay naman. Iyun na pala ang simula ng aming pagiging doktorang hilaw.

Isinasama kami ng mga kababaihan palibot ng isla sa kanilang mga pagsi-serbisyo. Alam ng mga tao kung bakit kami nandoon at alam nilang may dala kaming mga gamot. Minsan lang sa isang taon kung may dumating na doktor sa health center nilang isang bagyo na lang ang hindi pa pumipirma. Kami ang naging takbuhan nila. Sa aming paglilibot nakita namin ang maraming batang malnourished sa isla. Nagsimula kami ng feeding program at tinuruan namin silang magluto ng masusustansyang pagkain na mula lang sa kanilang hardin. Nalaman din naming marami pang batang at mga binatilyo na hindi pa binyagan sa lugar. Nagpadala ang Pahinungod ng mga doktor na gagawa ng Libreng Tuli at Medical Mission sa lugar. Dahil dalawang doktor lang ang nakarating, napilitan kami ni Thea na kami na mismo ang magtuli. Kinabukasan ay hindi na kami matignan ng diretso ng mga binatilyong natuli namin. Wala na kasi silang maitatago, hehehe.

Hindi ko rin malilimutan ang isang bangkay na pilit pa naming ni-revive. Limang oras na raw ang nakakalipas mula nang malagutan ng hininga. Pero dahil ayaw bumitaw ng mga kamag-anak ay ipinatawag pa rin kami. Nag first-aid si Thea habang kinukuha ko ang pulso. Wala na talaga. Ganun kahirap ang buhay doon, naghihingalo na ay hindi pa madala sa ospital. Dahil bukod na nasa bayan pa ng Binangonan ang ospital ay magbabayad pa sila sa bangka at tricycle na magdadala sa kanila doon.

Maraming nabago sa akin mula noong tumira ako sa Talim. Nalaman kong marami pala akong kayang gawin. Na kaya ko palang gumawa ng paraan gamit ang kung anong meron lang ako. Nabago ang mga pananaw ko sa buhay. Akala ko hirap na kami sa buhay, yun pala may mas hirap pa. Pero mas masaya sila kasi simple lang ang mga hinahangad nila sa buhay. Ganunpaman, nangarap rin sila ng pag-asenso ng kanilang lugar. Kaya nga sila na ang gumawa ng samahan para tulungan ang mga kababayan nila. Hindi na sila umasa pa sa gobyerno. Ito na rin ang panuntunan ko ngayon sa buhay. Na ang pag-asenso at pagbabago ay hindi dapat iasa sa iba kundi sa sarili lamang.

Kunektado pa rin ako sa grupo ng mga Volts hanggang ngayon. Nakakasagap ako ng balita at imbitasyon sa e-mail. Volts nga pala ang tawag sa mga volunteer ng Ugnayan ng Pahinungod. Nais ko mang tumugon sa panawagan nila na hanggang ngayon ay maglingkod ay kailangan ko munang mag-trabaho at kumita ng pera. Kaya matindi ang paghanga ko sa mga kasamahan ko na hanggang ngayon ay nagbo-volunteer pa rin. Sila ang mga bayaning totoong hindi nakakalimot sa bayan. Pangako ko sa aking sarili at sa UP na ako’y maglilingkod uli sa oras na dumating ang pagkakataon.


Today (Sept. 1, 2008) I received an email from Mr. Tirona of 100 Kwentong Peyups informing me that my write-up was published yesterday (Aug. 31) in Philippine Daily Inquirer. Wasn't able to get a copy, though.

Wednesday, August 6

Ako'y Isang Iska

Mayroon ngayong mga kuro-kuro sa internet tungkol sa pagiging totoong "Iskolar ng Bayan". Upang mas maintindihan niyo ang aking isinulat, sumaglit muna kayo sa isinulat ni KR na taga-UP na siya namang tinuligsa ni Dennis na taga New Era University.


Ayoko nang makisawsaw pa sa diskusyon nila kaya ni hindi man lang ako nag-aksaya ng panahon mag-komento. Isinusulat ko na lang ito para sa mga bagong Isko at Iska upang maiwasan ang maka-apak sa damdamin ng ibang hindi naman taga-UP. Dahil naisulat nga ni Jester in Exile sa kanyang blog na ayon kay Dean Pangalangan na dating dekano ng UP College of Law, "Look to the man and not to the school."


Para sa akin, dalawa ang maaaring ibig sabihin ng salitang iskolar. Una, pwedeng maging kahulugan nito ang libreng pag-aaral o kung hindi man ay maaaring makatanggap ng diskwento sa matrikula. Pangalawa, (na sa tingin ko ay mas may saysay na kahulugan kesa sa una kong nabanggit) ay ang pagiging matalino at angat sa iba na mag-aaral.


Ako ba'y isang iskolar ng bayan kung isasaalang-alang ko ang mga kahulugang aking nabanggit? OO


Iskolar ako dahil libre akong nakapag-aral sa UP (Batch 95, Poli Sci, UPM). Iskolar ako ng aming baranggay dahil baranggay kagawad ang tatay ko. Wala akong binayarang tuition sa apat na taon na aking pag-aaral, miscellaneous fees lang na sa pagkakakatanda ko ay nagkakahalagang 500 piso lamang. Ngayon sa aking Masters ok lang na magbayad na ako ng tuition. Ano ba naman ang 250/unit. Katiting lang ang wala pa ngang 4 na libo na aking matrikula sa isang sem kumpara na lang sa matrikula sa MBA ng aking asawa sa Ateneo.


Iskolar ako dahil nakapag-aral ako sa UP. Aminin man natin at hindi, o siguro noon lang kapanahunan namin, mahirap pumasa sa UPCAT. Sa pagsumite pa lang ng application namin para sa UPCAT, pinili na ng aming principal sa AdU kung sino lang ang pwedeng mag-apply. Nakakahiya raw kasi kung hindi makapasa. Sa mahigit 30 na kumuha ng UPCAT, 4 lang kaming nakapasa. At taas noo kong ipaaalala sa lahat na pinaghirapan namin ang maging kabilang sa mga Isko at Iska ng bayang ito.


Sa isang banda, gusto ko rin lang ipaalala sa mga bagong Isko at Iska na hindi dapat ipagsawalang bahala ang matawag na Iskolar ng Bayan. HIndi ito isang pribilehiyo, bagkus, isang responsibilidad. Hindi dahil nasa UP ka na ay made ka na. Oo, nakatulong din sa aking paghahanap ng trabaho ang nakadikit na UP sa aking resume. Ganunpaman, nahiya naman akong nakadikit ang UP sa aking pangalan at biglang makikita ng employers na puro 3.0, 4.0, 5.0 ang nasa transcript ko kaya nagsunog talaga ako ng kilay. Ngayong nasa UP ka na, pagsumikapan mong maging angat sa iba. Dahil, hindi ba, ito ang tunay na kahulugan ng isang iskolar?


Isa pang punto, dahil taga-UP ka, pagsumikapan mong maglingkod sa bayan mo. Sumali ka sa Pahinungod nang mapatunayan mong ang isang Iskolar ng Bayan ay Pilipinong tunay na naglilingkod sa kapwa Pilipino. Sa aking pagiging Volt (ang tawag sa mga Isko at Iska na miyembro ng Pahinungod) namulat ako sa hirap ng buhay sa Talim Island, Binangonan. Tumira ako ng isang buwan sa isang isla kung saan ako, na noo'y 19-anyos pa lamang, ay naging doktora, dentista, health worker, SK adviser, guro, kusinera, mananahi, mangingisda, at marami pang iba. Natutunan ko rin kung paano mag-tuli, hehehe. Higit sa lahat, natutunan ko ang tunay na kahulugan ng paglilingkod na dapat lang asahan ng bayan sa mga nabansagang iskolar nito. Ganito rin ang natutunan ng iba pang Volts na naipadala na sa mga sulok ng Pilipinas na tila'y nalimutan na ng ating gobyerno.


Tingin ko, dahil dito sa karanasang ito, napipigilan ng aking damdamin ang tawag ng paglilingkod sa ibang bansa. Sabi nga naming mag-asawa, hanggat kaya pa ng aming kita ang buhay dito sa Pinas ay dito pa rin kami. Hindi ko naman sinasabing wag na kayong mag-trabaho sa ibayong dagat. Walang masama dito lalo na kung kailangan talagang makatulong sa pamilya. Isa pa, nakakatulong sa ekonomiya ng bansa ang remittances ng mga OFW. Yun nga lang, ang mga remittances na yan ay hindi namin natin siguradong napapakinabangan ng tunay na nangangailangan sa bayang ito. Syempre, sa gobyerno muna dadaan yan eh. Sana lang naman, bago lumabas ng bansa, ay mapagtuunan niyo rin ng pansin ang paglilingkod sa ating bayan. Dalawa o tatlong taon naman siguro ay di na masama hindi ba. At pag kayo'y nakalabas na ng Pilipinas, pagsumikapan niyong makapaglingkod pa rin kahit na nasa labas na ng bansa. O kahit man lamang na makapag-bigay ng karangalan.


Huwag mong aksayahin ang panahon mo sa UP sa pagyayabang dahil parte ka na ng insitusyong ito. Bagkus, paghandaan mo at gawin ang mabigat na responsibilidad na iniatas sa iyo mula noong araw na matanggap mo ang sulat mula sa admissions office.


Personal na opinyon lang po ng isang Iska ng Bayan. Nawa'y mamulat ang sinumang tamaan.


****


Hay, masyadong seryoso ano?


Hirap pala magsulat ng Filipino pag matagal mo nang hindi nagagawa, ano? Hahaha, naalala ko lang dati si Doti na propesor ko sa Poli Sci noon. Kailangang lahat ng reaksyon ay maisulat sa wikang Filipino para raw mas lalo siyang maniwala na ang opinyon ay galing sa isang tunay na Pilipino.